Liebe auf den ersten Blick







Dee Dee: Κορίτσια, μήπως είδε καμία σας το ριγέ καλσόν μου?
Bambi: Εννοείς, αυτό που φοράς σε κάθε live? Πάλι αυτό θα βάλεις; Αμάν, πια μωρέ Dee Dee, έχει γίνει ένα με το δέρμα σου... ο κόσμος θα νομίζει ότι τα ποδαράκια σου είναι ριγέ...δεν είναι καλό...
Sandy: Τις προαλλες κάποιος ρωτούσε στο twitter αν η Dee Dee πλένει ποτέ το καλσόν της ή αν το φοραει συνέχεια έτσι!
D-D: Ε, ναι αυτό θα βάλω... ε, είναι το σήμα κατατεθέν μου, τι να κάνουμε τώρα... άσε που μου κάνει και ωραία πόδια...
S: Η αλήθεια πάντως είναι ότι ο ίδιος μετά έλεγε ότι θα γούσταρει να στο σκίσει και κάτι τέτοια...τα σβήσαμε αυτά φυσικά...
B: Καμια ανωμαλάρα θα ήταν πάλι...
Jules: Τέλος πάντων, δεν αφήνουμε τα μπουτάκια της Dee Dee και να ασχοληθούμε με τίποτα πιο σημαντικό λέω εγώ;
B: Όπως;
J: Όπως: τι θα κάνουμε μετά το live.
S: Α, ναι αλήθεια, Dee Dee, έχει κανονίσει τίποτα ο τύπος ή θα μείνουμε στο festsaal να ακούμε τον dj μετά?
B:Α, όχι, όχι! Εγώ δεν κάθομαι εδώ πέρα με τίποτα..Δεν είμαστε στο Βερολίνο κάθε μέρα! Η μάλλον κάθε νύχτα...
D-D: Ψυχραιμία, κορίτσια, όλα είναι κανονισμένα...
J:Θυμάστε πέρσι που είχαμε έρθει και παίξαμε σε κείνη την τρύπα και μετά είχαμε πάει σε εκείνο το μέρος... πως το έλεγαν να δεις... magnet ή κάτι...και μετά σε εκείνο το τεράστιο club...
B: Από αυτό δεν θυμάμαι και πολλά, ήμουν ήδη zombie όταν φτάσαμε εκεί...
J:Γαμάτα ήταν, όμως....
S:Berlin rules!
D-D:E, για αυτό σας έφερα στo βερολίνο babes!
B:Να σε ρωτήσω κάτι Dee Dee, γιατί δεν έβαλες το setlist το Oh Mein M; Φοβάσαι μη φας κράξιμο για τα γερμανικά σου από τους απο κάτω; χαχαχαχα!
D-D: Oχι, όχι, καθόλου...απλά το λέμε συνέχεια, ε, και το βαρέθηκα.
S:Το καλσονάκι όμως..
D-D: Ελα, έλα..Ωχ, αυτός ο βλάκας ο Sultan τελειώνει...Mα που τον βρήκαν αυτόν πάλι..Λοιπόν, άντε, babes, enough said. Aνανεώστε τα κόκκινα κραγιόν και let's kick some berlin butts.. .





Είχαμε και cover εκπληξη.

No hope no future, just noise.






Middle class, semi detached, Hackney based house. You are the invisible invader. Open the door. At the ground floor, in the living room, on the settie you see two middle aged, sensefully dressed- pearl necklaces, spotless dresses, well-permed hair and all- ladies. They are having afternoon tea and biscuits.

- Margery, dear, that garden of yous is such an delightful sight. A true jewel to the house. You are truly worthy of congratulations!
-(Looking downwards with a look of moderation yet constrained satisfaction). Oh, thank you, Elinor, dear. It is simply a pleasure for me, looking after my precious flowers. And a well looked after garden should be an addition to all English homes. Sugar with that tea of yours?
-No, thank you dear, doctor's orders... I do agree, it is certainly so. And those peonies, such a vision, a pleasure to the eye.
- Yes, aren't they? I plan on adding a small statue soon, perhaps one of the muses, i must think about it... it should be something appropriate and descent nonetheless... Biscuit dear?
-Well, i shouldn' t but, you are such an excellent cook... well it wouldn't hurt trying one, would it?( giggling) oh, i am sure you will make an excellent choice about the statue... You have such good taste and...

They are inturrupted by menacing drones soon joined by loud growls of bass lines and razor sharp punk guitars. To make things even worse, a voice that appears to belong to a spirit pocessed female creature that is being raped by the devil himself, or more appropriately, raping him herself starts spitting out offensive lines coming in staight from hell. The unholly sound appears to be crushing in from the top floor, causing Margery to spill part of her tea on her lap, and Elinor to choke on her cookie.

-Margery, dear, where in good earth is this dreadful noise coming from?
-Elinor, i must apologize, these children today have simply no respect. I have so many times tried talking some sense into that child's head. It is simply a waste of time. Oh Elinor, i am simply desperate... What is this country coming to?

Same middle class home. Go to top floor.Open the first door: teenage bedroom, walls plastered with posters of Be your own pet, Yeah, yeah, yeahs, Siouxsie Sioux. Two svelte, black haired teenage girls are sitting on the bed browsing though what appears to be one of thems cd collection. One of them fetches a cd with a photo of a ruined city landscape on the sleeve and shoves it into the other ones face.

-Hey, who are these blokes?Never heard o' them.
-Man, you' re so clueless. They 're Cold in Berlin.Punk, man. That is some top shit you are holding there. They have a bitch for a singer who spits her lungs out.
-So what am i going to hear, man?
- You are about to experience some out of contol punky guitars flirting with an electro edge along with some kickass-fuck-you-very-much lyrics delivered by the lady i just mentioned. She starts swearing and won't stop, i don't know how many fuck yours are there in the lyrics. Her name is My and i am telling you man, the bitch is wild. Shall i put it on?
- What you waiting for man? Who the fuck you think you are, fucking Loud and Quiet? Shut your mouth and press play.

Presses play, and the sound floods the room. They start speaking louder now.

-This is really cool man....ferocious...Is the bitch saying what i think she is at the opening line?
- Aha... She goes like : "I had a girl and she was perfect/so I decided I’d fuck her. And even though she had a boyfriend/oh god I knew I had to have her". In yer face, madame.
- Fucking awesome!
-Well what you waiting for?
TURN THE FUCKING VOLUME UP!

God I Love You by coldinberlin

so much work

2:54







Οι δύο αδελφές κάθονται στο πάτωμα. H Hannah κοιτάζει το ταβάνι πίνοντας μια Foster's και η Colette κοιτάζει την Hannah που κοιτάζει το ταβάνι. Τριγύρω τους είναι απλωμένα γύρω στη μισή ντουζίνα άδεια μπουκαλια Foster's. Στο cd player παίζει ένα άλμπουμ των Μelvins.

-Λοιπόν, Ηannah, στο λέω τελευταία φορά, δεν πάει άλλο, πρέπει να βρούμε όνομα για το συγκρότημα.
-Μμμ...Το ξέρωω...
-Με ρωτάνε πως λένε τη μπάντα που παίζω και δε ξέρω τι να τους πω, ρε μαλάκα πια..
-Σε ρωτάνε..; Ποιοι, οι δημοσιογράφοι;
-Xαχα. Κοψ' τις βλακείες, ρε Ηannah. Αυτοί που θέλουν να ακούσουν τα κομμάτια, αυτοί που θα έρθουν στα live μας, αυτοί με ρωτάνε, ρε μαλάκα.
-...Ποια live..;.. αφού δεν έχουμε κάνει κανένα...
-Ε, βέβαια!Πως να κάνουμε, αφού ούτε καν όνομα δεν έχουμε, τι θα γράφει στην αφίσα "απόψε παίζουν οι πως-τους-λένε, μην το χάσετε..";!
-...
-Αλλά ποια live ρε, τι λέμε τώρα, εδώ ούτε καν σελίδα στο myspace δε μπορούμε να φτιάξουμε χωρίς όνομα για να ανεβάσουμε τα κομμάτια!Ρε μαλάκα, δε μπορώ, ρε..!
-...
-Είμαστε η πιο άγνωστη μπάντα του κόσμου!Τόσο άγνωστη που ούτε οι ίδιες δεν ξέρουμε το όνομα της μπάντας μας!
-...
-Ηannah, μ'ακούς; Πες κάτι!
-...
-Μου τη σπάει ρε μαλάκα που δεν προσπαθείς καν, σκέψου κάτι!!
-....Μμμ.. τι λες για The black Jackets;
-Τι να πω...Λέω ότι είναι σκατά,ρε γαμώτο, αυτό λέω!!!Σαν όνομα μαφιόζων, ή σαν εκείνη τη μαλακία ταινία με τους εξωγήινους, ή σαν παιχνίδι στο casino, τι μαλακίες είναι αυτές;!! Βαρέθηκα, θα ψάξω άλλους να παίζω μαζί τους!
-...


Εκείνη την ώρα παίζει το αγαπημένο κομμάτι των κοριτσιών απο melvins, αυτό που λίγο πριν το τέλος "ησυχάζει" πριν απο το τελικό build up.

-Tι κομματάρα...

Οι κιθάρες ησυχάζουν και η Colette εκείνη τη στιγμή τραβάει ένα μεγαλειώδες ρέψιμο. Αμέσως μετά, οι Melvins αρχίζουν να τα χώνουν και πάλι δαιμονισμένα. Το χρονόμετρο στο cd player δείχνει 2:54. Ακριβώς τη στιγμή αυτή η Hannah πατάει το pause και σηκώνεται θριαμβευτικά.

-Αυτό είναι!
-Αυτό είναι ποιο;
-Το όνομα της μπάντας μας! 2:54! Η στιγμή πριν το kick in στην κομματάρα των Μelvins!
-Πω ρε, Hannah, το ήξερα ότι πάλι μαλακία θα πεις..
-Αυτό είναι σου λέω! Είμαστε οι 2:54!
-Πω, ρε μαλάκα...μια ζωη άγνωστες θα μείνουμε..




HA0006 by houseanxiety

au revoir

Εκείνο τον καιρό συγκατοικούσα με καμιά τριανταριά ξανθιές κατσαρίδες.
Και αυτές πρέπει να ήταν μόνο οι μόνιμες, χώρια αυτές που το είχαν δίπορτο και πηγαινοερχόντουσαν. Αν μαζευόντουσαν όλες μαζί, σίγουρα πληρούσαν τις αριθμητικές προυποθέσεις για σύσταση σωματείου. Που ξέρεις, μπορεί και να μάζευαν υπογραφές για να με διώξουν από την γκαρσονιέρα...Γκαρσονιέρα: η λέξη που χρησιμοποιούσα για να περιγράψω το χώρο που φιλοξενούσε σε σχετικά σταθερή βάση τα λιγοστά υπάρχοντά μου σε πείσμα όλων αυτών των ενδείξεων που συνηγορούσαν υπέρ του χαρακτηρισμού του ως τρώγλη, τρύπα ή λάκο με σκατά.
Δεν είναι να απορεί κανείς που οι κατσαρίδες μου έβρισκαν το χώρο τόσο φιλόξενο. Δε λέω βέβαια, δεν ήμουνα και εγώ και η βασίλισα της καθαριότητας, αλλά φίλε, αυτό το κωλοχανείο ήταν σε τέτοια άθλια κατάσταση, με κάτι σάπια σανίδια να κρέμονται από τις κάσες στις πόρτες, με κάτι μαυρισμένους από την υγρασία τοίχους στους οποίους μόνο βρύα που δεν φύτρωναν και με κάτι ξεχαρβαλωμένα ντουλάπια στη λιγδιασμένη κουζίνα με τις σκουριασμένες σωληνώσεις, που ούτε ολόκληρο το συνεργείο καθαρισμού του δήμου δεν θα μπορούσε να το συνεφέρει. Άσε που ήταν και δέκα μέτρα κάτω από το χώμα, σαν τον τάφο του φαραώ ένα πράγμα, αλλά βγάλε την αίγλη και το μυστήριο και σκέψου πιο σκατίλα φάση. "Φωτεινό ημιυπόγειο" έγραφε η αγγελία. "Πρέπει να βγάλουμε λεφτά, ποιος μαλάκας θα φάει την πούτσα" λέω εγώ.
Τέλοσπάντων, λεφτά δεν έπαιζαν και κάπου έπρεπε να στεγάσω και εγώ το περιεχόμενο των πέντε χαρτόκουτων που αποτελούσαν τα περιουσιακά μου στοιχεία και κάπως έτσι ο πρόθυμος μαλάκας βρέθηκε. Για να νιώθω κάπως καλύτερα με τη σκατένια μου κατάσταση, βάφτισα το λάκο με τις σαύρες ατελιέ και περίμενα να περάσουν τα επόμενα τέσσερα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων ήλπιζα να ξεμπερδεύω με την καλών τεχνών. Μέχρι τότε ήταν βέβαιο ότι θα είχα αναγνωριστεί ως αυτό που ούτως ή άλλως ήμουν ήδη: μεγάλη καλλιτέχνιδα. Προς το παρόν όμως, έπρεπε να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι όλη μου η καλλιτεχνική παραγωγή κυμαινόταν σε τόνους από γκρι ποντικί μέχρι μαύρη είναι η νύχτα, όχι λόγω καταθλιπτικής ψυχοσύνθεσης, αλλά λόγω έλλειψης φωτός.
Όποτε ο συνωστισμός στην γκαρσονιέρα με τα κατσαρίδια γινόταν ανυπόφορος, ή όποτε ό ιδικτήτης- ένα αρχίδι που κάθε φορά που ερχόταν να μου ζητήσει το λόγο για τα χρωστούμενα ενοίκια προσπαθούσε παράλληλα να με στριμώξει στη γωνία, πράγμα όχι και πολύ δύσκολο λαμβάνοντας υπόψη τα τετραγωνικά που καταλάμβανε η κοιλάρα του σε συνδυασμό με τα λιγοστά τετραγωνικά της γκαρσονιέρας-αλλά, τέλοσπαντων, όποτε ο ιδιοκτήτης μου παράπρηζε το μουνί, την έκανα για κάποιον από τους προστάτες μου.
Στον Μιχάλη πήγαινα κάθε φορά που με τάραζε η πείνα. Έξαιρετικός μάγειρας και όχι τίποτα μαλακίες, μιλάμε για γκουρμέ φάση, αν και με την πείνα που είχα συνήθως και το στρατιωτικό συσίτιο θα μου φαινόταν δείπνο στο G.B.
Στον Ηλία πήγαινα όποτε χρειαζόμουν λίγη δημιουργική χημεία, το άτομο απλά ήταν επιστήμονας, όχι τί λέω, ο άνθρωπος ήταν μάγος, ήταν μούσα, ήταν η έμπνευση η ίδια προσωποποιημένη,λίγο από το φαρμακό του και έβλεπα οράματα. Και όλα αυτά για την κολλητή του χωρίς χρέωση, ε. Αρκεί να του έστηνα λίγο κώλο. Ε, τι να κάνουμε τώρα, έχει και η έμπνευση ένα αντίτιμο. Ευτυχώς, ο πούστης τελείωνε γρήγορα.
Στον Λευτέρη πήγαινα όποτε ήθελα να πιάσω φιλοσοφική συζήτηση, σε φάση τι είναι η ζωή και τι είναι ο άνθρωπος, να ζει κανέις ή να μη ζει, και που 'σαι, όσο το σκέφτεσαι πιάσε άλλη μια μπύρα, και κοίτα να είναι παγωμένη, ε, και κείνο το σαλάμι που είχες την άλλη φορά το μπουκώθηκες όλο ή έχει μείνει τίποτα ρε μαλάκα;
Στον Βαγγέλη πήγαινα για μουσική ενημέρωση. Ο σκληρός του δίσκος ήταν τίγκα στα downloads, τα οποια εγώ μετέφερα στο φλασάκι μου και από εκεί στη μπακατέλα που εκτελούσε χρέη υπολογιστή πίσω στο λάκο με τους αρουραίους γιατί με τη κλεμένη από τους γείτονες σύνδεση μου έπαιρνε περιπόυ μισή αιωνιότητα για να τσεκάρω το e-mail μου. Για να κατεβάσω, ούτε λόγος. -Να αγοράσω τους δίσκους, μαλάκα μου, για πλούσια με πέρασες, άσε που πόσα cd να ξεψαχνίσεις πια: Άσε που μετά αράζαμε με το Βαγγέλη και ακούγαμε όλο τον κατάλογο της katorga, ή δεν ξέρω τι , στραγγίζοντας κανένα beefeater. Mόνο όταν ο Βαγγέλης είχε περάσει εκείνη τη φάση με την ψυχεδέλεια και ήθελε να ακούμε συνέχεια Οmm πίνοντας μπάφους μου την είχε σπάσει και δε γούσταρα καθόλου να πηγαίνω.
Στον Μάνο πήγαινα σε φάση να βρω ένα μέρος να αράξω για λίγες μέρες, ο τύπος ήταν τόσο στην κοσμάρα του που ούτε καταλάβαινε ότι εγώ άραζα στο σπίτι του για βδομάδες, ακόμα και όταν με έβλεπε να βγαίνω φρεσκολουσμένη και ευωδιαστή σαν πουτάνα από το μπάνιο ή όταν άπλωνα σειρές από στριγκάκια να στεγνώνουν πάνω στα καλοριφέρ του, αλλού αυτός.
Και βέβαια, υπήχε και ο Μάριος. Σε αυτόν πήγαινα όποτε γούσταρα ένα καλό γαμήσι, ο τύπος απλά είχε το ιδανικό μέγεθος πούτσου και δεν ήταν μόνο αυτό, ήξερε και πότε και πως να στον χώσει, σε φάση υπερ καυλωτικό σεξ, όχι τίποτα ταντρικά, τύπου κοιτάζω το ταβάνι τέσσερις μέρες τώρα, τι θα γίνει θα τελειώσεις,ούτε και τίποτα ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε,-τι θα γίνει μωρό μου, θα μπεις μέσα, -μα μπήκα και τελείωσα- μα καλά πλάκα μου κάνεις; Πολύ καυλιάρης ο Μάριος επίσης...
Τελοσπάντων, τον υπόλοιπο καιρό τον περνούσαμε με τη Λένα στο λάκο με τα κατσαρίδια. Η μαλακισμένη, ήταν ακόμα ανήλικη και έμενε με τους γονείς τη. Κοίτα να δεις γκόμενα που πήγα και πέτυχα. Όμως έκανα υπομονή...βλέπεις... μου το 'γλειφε καλά... και από κώλο έσκιζε...

best vampire haunted





Νεουορκέζικο κλαμπ.
Η Α. βγαίνει από μια από τις τουαλέτες με το κεφάλι σκυφτό και τα μαλλιά ριγμένα στο πρόσωπο, παραπατώντας και κατεβάζοντας ακόμη το φόρεμά της. Την στιγμή που καταφέρνει να σηκώσει το κεφάλι και να εστιάσει το βλέμμα της μπαίνει στις τουαλέτες η Β.

Α: (μέσα από τα δόντια της και γυρίζοντας το κεφάλι προς την άλλη πλευρά προσποιούμενη ότι δεν έχει δει την Β.) Fuck..
Β:(πλησιάζοντας με έκπληκτο βλέμμα) Amanda;
Α: (γυρίζει τώρα το κεφάλι προς την Β. χαμογελώντας) Bethany;
Β: Amanda!

Αγκαλιάζονται ελαφρώς αμήχανα.

Β: ω, θεέ μου, Amanda, δεν το πιστεύω! Πάει τόσος καιρός από τότε που βρεθήκαμε τελευταία φορά..
Α: Ναι, ναι! Βethany, καλή μου, ...
(απομακρύνεται και την κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω) φαίνεσαι πανέμορφη, ένας άγγελος από το L.A. στη Νέα Υόρκη..πότε ήταν, αλήθεια, η τελευταία φορά που σε είδα...
Β: πρέπει να ήταν σε εκείνο το vegan εστιατόριο που ειδικευόταν στο τυρί χωρίς γάλα από φυστίκια πεκάν στην 32η οδό.. (με ένα αδιόρατο ύφος αηδίας) Θεέ μου Amanda, τι.. πράγματα με έβαζες να τρώω τότε..
Α: (ελαφρώς ενοχλημένη) Εννοείς πόσο προσπαθούσα να αποτοξινώσω το μυαλό σου και το σώμα από όλο το junk food που σαβούριαζες πριν γνωριστούμε; Πάντως, ναι, τότε ήταν, τώρα θυμάμαι, πρέπει να ήταν τη μέρα που μου ανακοίνωσες ότι παρατάς το συγκρότημα μας για να εγκατασταθείς μόνιμα στο L.A...
Β: Ελα τώρα, δεν το παράτησα κιόλας...αφού τόσο καιρό πριν γκρίνιαζες ότι είμαι υπερβολικά pop για τις pocahaunted... και έπειτα εσύ είχες πει πρώτη ότι είναι ο καιρός να κάνει η κάθεμία τα δικά της... εμένα πάντως δε μου βγήκε σε κακό...
Α: Τελοσπάντων, ας τα αφήσουμε τώρα αυτά! Αλήθεια, ξανάρχισες να τρως γαλακτοκομικά; γιατί βλέπω τα έχεις πάρει πάλι τα κιλάκια σου...
Β: (χαμογελώντας και ρουφώντας την κοιλιά της) Ε, τώρα στο L.A. η πολύ παρέα με τον Bruno, ξέρεις πως είναι...τουλάχιστον, έκοψα όλα εκείνα τα κακής ποιότητας ναρκωτικά που κάναμε τότε...το μυαλό μου κόντευε να γίνει πουρές από τον πολύ μπάφο...
Α: Χμ..Ο Βruno, ναι...Αλήθεια, πως τα πάτε με το συγκροτηματάκι σας..; τους... πως τους είπαμε...
Β: (με ελαφρά εκνευρισμένη έκπληξη)...τους Βest Coast;! Ε, καλά Amanda, μη μου πεις τώρα ότι δεν μας έχεις ακούσει! εδώ έχει βουήξει ο τόπος...
Α: Μα πως, ναι, βέβαια,καλή μου, μη συγχίζεσαι, φυσικά και σας εχω ακούσει, είστε καταπληκτικοί φυσικά...αλλά αφού με ξέρεις εμένα, πάντα κολημένη με τον βρωμικο ήχο της Νέας Υόρκης...
Β: Εννοείς το ασυνάρτητο σύννεφο ψυχεδελικού θορύβου με συνοδεία κραυγών... μα έλα, μην κάνεις έτσι, ξέρεις πως αστειεύομαι..ναι, ακόμα προσπαθώ να συννελθω από όλο αυτό το ουρλιαχτό που με έβαζες να βγάζω τότε.. χαχα! Έμαθα πάντως ότι και εσύ κάνεις πιο mainstream πράγματα τώρα ... και με αναφορές στο L.A...
Α: Για τους L.A. Vampires μιλάς; μα δεν πιάνεις το σαρκασμό, καλή μου; Ε, και δε θα τους έλεγα και τυπικό ποπ συγκρότημα...(κοιτάζοντας δήθεν αδιάφορα προς τον τοίχο) δεν είναι ότι ξεπουληθήκαμε όπως τόσοι και τόσοι...
Β: μμ, γιατί ξέρεις, πολλοί λένε ότι προσπαθείς να αντιγράψεις την επιτυχία των best coast...;Oμως, βέβαια, εγώ ξέρω ότι δεν είναι καθόλου έτσι και πάντα λέω σε όλους αυτούς τους κριτικούς που μας παίρνουν συνεντεύξεις στο l.a και που και που σε αναφέρουν ότι εσύ είσαι πάντα αφοσιωμένη στην εμ, τέχνη σου...και την not not fun φυσικά...με τον britt πως τα πάτε;
Α: Καταπληκτικά, παιδί μου,και η not not fun γίνεται όλο και καλύτερη, πραγματικά νιώθω ότι κάνουμε πολύ σημαντικά πράγματα και ότι έχουμε ένα ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό όραμα τώρα πια άλλα με όλο αυτό το πάθος και την ελευθερία πνέυματος και...μπλα μπλα μπλα
Β: εμ, Αmanda, sorry, καλή μου, πρέπει να φύγω, με περιμένουν δυο δημοσιογράφοι απ' έξω, ξέρεις τώρα με όλη αυτή την επιτυχία του αλμπουμ, το πρόγραμμά μας είναι κάπως στενό..πάντως θα είμαστε στην Νεα Υόρκη και αύριο, παιζουμε live, Αmanda, απλά πρέπει να έρθεις, θα αφήσω το όνομά σου στη λίστα..
Α: Μα ναι, φυσικά, θα ήταν τέλεια, θα έρθω όπωσδήποτε, αν και με όλα αυτά τα συγκροτήματα που μας ζητάνε να τους ακούσουμε για τη Not not fun που χρόνος...ξέρεις τώρα τι δύσκολο να παρακολουθήσουμε όλους αυτούς που μας καλούν στα live τους...
Β: εμ, anyway, Amanda, χάρηκα τρο-με-ρα, που σε είδα, καλή επιτυχία με τα δικά σου!
Α: κι εγώ γλυκιά μου, πολύ το χάρηκα που σε είδα, σου εύχομαι ότι καλύτερο σε ο,τι κάνεις ειλικρινά...

Αγκαλιάζονται και φεύγουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Α: (κλείνοντας την πορτα της τουαλέτας και βγαίνοντας στο κλαμπ) ξεπουλημένη, ατάλαντη καλιφορνέζα κότα ..
Β: (φτιάχνοντας τα μαλλιά της στον καθρέφτη της τουαλέτας) αποτυχημένο, ατάλαντο παρανοικό πρεζάκι..

Squared to it, faced to it


O σεκιουριτάς με πλησίασε τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να χώσω το τέταρτο cd στην τσάντα μου. Το σακίδιό μου ήταν ήδη μπουκωμένο 2 βινύλια που του χάριζαν ένα ύποπτα τετραγωνισμένο σχήμα. Θα μου πεις τώρα, αφου "ψωνίζεις" τη μουσική σου από τις αλυσίδες καλά να πάθεις, φάε τώρα το μπάτσο γυαλατζί στη μάπα, χάθηκε λίγη εκλεκτικότητα ρε; Ε, ναι ρε μαλάκα, από τις αλυσίδες ψωνίζω, τι θες τώρα, ν' αρχίσω να ξαφρίζω τα δισκάδικα φίλων και γνωστών; Θα γίνουμε ρεζίλι... Ασε που πως θα ζήσουν τα ποιοτικά δισκάδικα κυριε εκλεκτικέ αν κάθε βδομάδα τα ξεψαχνίζει το κάθε λαμόγιο;
Εντάξει, το ξέρω, δεν το σκέφτηκες αυτο...Εμείς όμως το έχουμε σκεφτεί και αυτό και πολλά άλλα...όπως ένα συστημα που βρήκαμε για να βελτιώνουμε την έλλειψη ποκιλίας και ποιότητας: παραγγέλνουμε τους δίσκους που θέλουμε και δεν εμφανιζόμαστε ποτέ για να τους αγοράσουμε, μετά από λίγο καιρό η αζήτητη παραγγελία μας μπαίνει στο ράφι του καταστήματος, οπότε κάποιος άλλος από εμάς - πέρα από αυτόν που είχε κάνει την παραγγελία φυσικά, δεν ήμασταν και τόσο βλάκες- επισκέπτεται το κατάστημα και ψωνίζει τους δίσκους με πίστωση... και όταν λέω πίστωση εννοώ εξόφληση στην επόμενη ζωή.
Τέλος πάντων, πίσω στο θέμα μας: Ο τύπος που λες με πλησίασε πάνω που τακτοποιούσα με τρόπο στο τσαντάκι μου τo red barked tree. 'Ηταν ένας τραγικός σεκιουριτάς, να τον κλαίνε τα στρείδια, καχεκτικός, με ένα κουστούμι που του 'πλεε, με λεκέδες ιδρώτα κάτω από τις μασχάλες, ίχνη πρόωρης τριχόπτωσης στο κατά τα άλλα λιπαρό του κρανίο και οδοντοστοιχία που φανέρωνε ότι ο τύπος είχε γραμμένους τους κανόνες υγιεινής στα πλημμελώς καθαρισμένα αρχίδια του. Με πλησιάζει λοιπόν το ανθρώπινο κουρέλι και φτύνει μες στη μούρη μου: "Παρακαλώ, δεσποινις, ακολουθήστε με". Άρχισα κι εγώ να μουρμούριζω μέσα από τα δόντια μου κάτι αξιοθρήνητες διαμαρτυρίες, τάχα μου θιγμένη πελάτισα και έτσι, ενώ παράλληλα υπολόγιζα ποιες ήταν οι πιθανότητες, να το κόψω τρέχοντας μέχρι την είσοδο. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι πιθανότητες ήταν μηδενικές: βρισκόμασταν στον γαμημένο τέταρτο όροφο και μέχρι να φτάσω στο δρόμο κάποιο άλλο αρχίδι θα με σταματούσε στα σίγουρα. Αποφάσισα λοιπόν να παραδοθώ στη μοίρα και να κάνω ό,τι μου έλεγε ο τυπος -σιαμαμίδι-με-κουστούμι. Τον ακολούθησα σε ένα μικροσκοπικό δωματιάκι στο ισόγειο χωρίς παράθυρο που μύριζε κλεισούρα. Εκεί, το απολειφάδι με υπέβαλλε χαιρέκακα στην εξευτελιστική διαδικασία του αδειασματος της τσάντας μου. Με πόνο ψυχής άρχισα να ακουμπάω στο γκρι πτυσσόμενο τραπεζάκι από φθηνή φορμάικα με κυκλικά αποτυπώματα από τα ποτήρια του φραπέ στην επιφάνειά του τα wire live at the cbgb 1978, 2 cd από τη σειρά legal bootleg series που μου έλειπαν, φυσικά το red barked tree, και -το χειρότερο όλων- τα βινύλια 154 και το Pink flag, την επανέκδοση του 2007 φυσικά, μην τρελαίνεσαι. Είχα βέβαια και την πρώτη κυκλοφορία κάποτε, αλλά ένας μαλάκας γκόμενος μου την είχε φάει μαζί με το 154 πριν κάνα-δύο χρονάκια. Και τώρα, πάνω που θα επέστρεφαν επιτέλους στη δισκοθήκη μου, να ' μασταν όλοι μαζί χαρωποί στο δωματιάκι της ανάκρισης.
Ο τύπος με κοίταξε με μάτια ποντικού και μου σέρβιρε ένα ξεδοντιασμένο χαμόγελο όλο γοητεία: " ξέρεις, θα μπορούσαμε ίσως να τα βρούμε...". Εγώ που ήμουν ντυμένη με ένα τρύπιο αντρικό πουλόβερ που έκανε τα βυζιά αόρατα, σκουλαρίκια παντού και στολισμένη με 5-6 τατουάζ- και αυτά μετρώντας μόνο τα σημεία του σώματος που φαίνονταν, υποννοώντας ότι υπήρχαν πολλά άλλα και στα υπόλοιπα μέλη της ανατομίας μου- δεν κατάλαβα αμέσως τι εννοούσε, αλλα μόλις άκουσα τον ήχο του φερμουάρ να κατεβαίνει συνειδητοποήσα ότι ο τύπος είχε να γαμήσει από το ευρωμπάκετ του '87 και η εμφάνιση μου ελάχιστα τον ενδιέφερε. Τι έκανα; Σκέφτηκα, δε γαμιέται, αντάλλαξα ένα απελπισμένο βλέμμα με τον Colin Newman που με κοίταζε πίσω από το μικροφωνο του cbgb και έπεσα στα γόνατα.
Του τράβηξα μια δαγκωματιά και όσο ο τύπος προσπαθούσα να συνέλθει ουρλιάζοντας, έριξα τους δίσκους στην τσάντα μου και βγήκα στο δρόμο σένια